- Диданд: 1
Ҳамдиёрони гиромӣ, мардуми шарафманду меҳнатқарини ноҳияи Рӯдакӣ!
Ба Тоҷикистони соҳибистиқлоли мо иди баҳору зебоӣ, файзу нусрат ва қадимию аҷдодӣ - Наврӯзи ҷаҳонӣ бо пайки созандагию сабзкорӣ қадам гузошт. Фарорасии ҷашни эҳёи табиат ва оғози нақшаву пешомадҳои навро ба тамоми сокинони саодатманди ноҳияи Рӯдакӣ самимона табрик гуфта, орзу менамоям, ки Наврӯзи аҷам ба хонадони ҳар яки Шумо файзу баракат ва хушбахтию сарсабзӣ биёрад.
Наврӯзи фархундапай, ки аз фарорасии соли нав ва навбаҳори зебову хуҷаста мужда медиҳад, дар кишвари азизамон фаро расида, бо қадами муборакаш ба табиати зебои диёрамон навиди тоза, ҳусни нав, шодиву нишот ва ба дили пиру ҷавон умеду орзуҳои наҷиб овардааст.
Соли нави аҷдодӣ-Наврӯзи оламафрӯз аз қаъри асрҳо то ба замони мо расида, муборактарин ва муқаддастарин ҷашнҳои мардумӣ маҳсуб ёфта, ифодагари таҷлили рӯзи нав, соли нав, иқболи нав ва орзуҳои нав, баёнгари тафаккури таърихӣ, симои маънавӣ, сиришти ахлоқӣ, орзую омол, расму оин, ҷаҳонбинӣ ва рукнҳои тамаддуни халқу қавмҳо буда, давоми мантиқии суннатҳои ниёгонамон мебошад.
Ин пайки шодмонӣ рамзи офариниши ҷаҳон, осмону ситорагон ва гулу гиёҳ буда, ба зиндагӣ оғози нав ва накҳати тоза мебахшад.
Миллати куҳанбунёд ва соҳибфарҳанги тоҷик иди Наврӯзро ҳанӯз аз аҳди давлатдории Ҷамшед истиқбол намуда, дар ҳама давру замонҳо бо ифтихори беандоза ва шукӯҳу шаҳомати хоса ҷашн мегиранд.
Миллати сарбаланди тоҷик расму оинҳои наврӯзӣ, аз ҷумла бо ҳафтшину ҳафтсин оростани дастархони идона, суманакпазиҳои занону духтарон, рақсу суруди гирди оташи фурӯзон, сурудҳои фалаку шашмақом, ҷуфтронии деҳқонон, гӯштингириву аспдавонии паҳлавононро гиромӣ дошта, бо вуҷуди тӯли ҳазорсолаҳои сипаригашта аз миён рафтани миқдори зиёди давлатҳою тамаддунҳо тавонистанд, ки забони модарӣ, илму адабиёти оламгир, худогоҳӣ ва худшиносии миллӣ, анъанаву суннатҳои неки таърихиву фарҳангӣ, аз ҷумла Наврӯзи оламафрӯзро аз қаъри асрҳо то ин замон расонанд.
Чунон, ки Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон оид ба таҷлили иди Наврӯз дар Тоҷикистон гуфтаанд:
"Ватани аслии Наврӯз-сарзамини тоҷикон буда, номи ширину гуворояш низ лафзи тоҷикист. Бо ҳамин ном, яъне Наврӯз ба тамаддуни миллатҳои дигар ворид шуда, ба иди ҷаҳонӣ табдил ёфтааст".
Воқеан ҳам, боиси ифтихор аст, ки баъди ба даст овардани Истиқлолияти давлатӣ, бо ибтикори Сарвари давлатамон ба иди Наврӯз мақоми давлатӣ дода шуда, он мақоми байналмилалӣ гирифт.
Мо мардуми кишвари зебоманзар бо шукрона аз ин истиқлолу ифтихор аз ин сарзамин, суханҳои Пешвои миллатамонро пеши назар меорем, ки таъкид кардаанд:"Дар арафаи Иди Наврӯз бояд бо дарки рисолати таърихӣ ва қарзи шаҳрвандӣ, бо ҳисси ифтихор аз истиқлолияту давлатдории миллӣ, барои ободиву шукуфоии кишвар нерӯву ғайрати худро дареғ надошта, бунёдкориҳоро ба меъёри ҳаррӯзаи зиндагӣ табдил диҳем. Имрӯз фурсате расидааст, ки барои рушди устувори иқтисодиёт, ободии мамлакат, амнияти пойдор ва зиндагии шоиста ҳамарӯза софдилона ва фидокорона меҳнат намоем".
Мардуми ноҳияи Рӯдакӣ Наврӯзро маҳсули нотакрори хираду заковати аҷдодон арзёбӣ намуда, дар марҳилаи имрӯзаи давлатдорӣ онро ҳамчун ҷашни миллӣ, ибтидои бунёдкориҳо, нияту нақшаҳои нек, давраи талоши меҳнату авҷи эҷодкорӣ эътироф менамоянд ва бо шукуҳи хоса онро ҷашн мегиранд.
Аз рӯи анъанаи дерин дар остонаи иди мубораки Наврӯз ҳар як шахс манзили зист, сару либос ва ашёи рӯзгорашро тозаю ороста менамояд.
Муҳимтар аз ҳамаи ин, мардумон кинаҳоро аз дил дур карда, бо меҳру шафқат ба якдигар оғӯш мекушоянд, беморону ранҷуронро аёдат ва пирони барнодилро зиёрат намуда ба ятимону бепарасторон кумак мерасонанд.
Мо низ ҳамчун наслҳои сазовори ниёгонамон бояд анъанаҳои неки аҷдодонро давом диҳем. То ки ояндагон аз мо ибрат гиранду меросҳои фарҳангӣ насл ба насл идома дода шаванд.
Ба ифтихори Наврӯзи оламафрӯз бори дигар шуморо табрик гуфта, бароятон тани сиҳат, хотири ҷамъ, бахту саодат, хонаи ободу дастархони пурфайз ва сари баланду барори кор орзу менамоям.
- Диданд: 1
Ҳамдиёрони азиз, сокинони сарбаланд ва шарафманди ноҳияи Рӯдакӣ!
Бо камоли эҳтиром ва самимияти беандоза ҳамаи шуморо ба муносибати Иди саиди Фитр самимона табрику таҳният мегӯям ва ба ҳамаи Шумо тансиҳатӣ, хотири ҷамъ ва ба хонадонатон саодати рӯзгор ва баракат орзу менамоям.
Хурсандиовар аст, ки аҳли мардум Иди саиди Фитрро ҳамасола бо амалҳои хайру савоб ва шодмониву хушҳолӣ истиқбол мегиранд ва шукрона мекунем, ки ба шарофати истиқлолу озодии кишварамон Иди саиди Фитр ва дигар ойину суннатҳои миллиамонро дар шароити сулҳу оромӣ ва суботи комили сиёсӣ таҷлил менамоем.
Дар ин рӯзҳо мардуми мо аъмоли шоистаи инсонӣ, аз ҷумла кӯмаку дастгирӣ ба ятимону маъюбон, ниёзмандону камбизоатҳо, аёдати падару модарон ва калонсолонро анҷом медиҳанд ва дар ҳаққи гузаштагон дуои хайр мефиристанд.
Тибқи таълимоти дини мубини ислом Худованд ин рӯзро барои ҳамаи мусулмонон ҳамчун рӯзи қабули дуои нек дар ҳаққи ҳамдигар, оромиву ободии Ватан ва анҷом додани корҳои хайру савоб муқаррар кардааст.
Яъне, ҳикмати иди саиди Фитр ва дар маҷмуъ, моҳи шарифи Рамазон ҳамдигарфаҳмиву сарҷамъии аҳли ҷомеа ва густариши арзишҳои неку созандаи ахлоқиву маънавӣ, аз ҷумла эҳтирому самимият бо якдигар ва ҳамдигарфаҳмӣ дар байни одамон мебошад.
Рӯза доштан ҳамчун рукни муҳими бинои мусулмонӣ гувоҳи он аст, ки таълимоти ислом саршори ғояҳои эҳсону накӯкорист, ҳусни муошират бо аҳли хонадон, улфату муҳаббат ба наздикону пайвандон, муомилаи нек бо ҳамсоягон, бо дӯстону ҳамкорон, раҳму шафқат ба беморону нотавонон, ёриву ғамхорӣ ба дармондагону бечорагон, ёди хайр аз гузаштагон аст.
Одоби исломӣ ҷавонмардиву олиҳимматӣ, гузашт кардан ва бахшидан аст, интиқом наҷустан аст, кинаву адоват ва хусумат надоштан аст, бурдборӣ, чеҳраи хандон ва оғӯши кушод, сипосгузорӣ ва қадрдонӣ, аз манфиати худ боло гузоштани манфиатҳои ҷомеа ва миллату давлат, раҳоӣ аз банди ҳавову ҳавасҳост.
Ислом покиву парҳезгорӣ аст, илму адаб ва панду насиҳат аст.
Яке аз ҳикматҳои аслии моҳи мубораки шарифи Рамазон дар он ифода меёбад, ки инсон бо эҳсоси гуруснагиву ташнагӣ аз ҳолати ятимону маъюбон, беморону эҳтиёҷмандон ва шахсони камбизоат бештар огоҳ мегардад ва барои осон намудани мушкилоти онҳо мувофиқи имконияту тавони худ дасти кумак дароз мекунад. Зеро маънии рӯзадорӣ ва рӯза гирифтан дар табиати одамон, пеш аз ҳама пок нигоҳ доштани дилу забон, зоҳиру ботин, бо муомилаи неку меҳрубонӣ ба ҷо овардани иззати инсон ва раҳму шафқатро бедор месозад.
Ҳамчунин, ҳар як фарди муъмин бояд дар хотир дошта бошад, ки дар моҳи шарифи Рамазон амалҳои неку писандида, аз ҷумла хайроту садақа на ба хотири зоҳирпарастӣ, намоишкорӣ, исрофкорӣ ва худро аз дигарон болову беҳтар нишон додан, балки барои ба даст овардани хушнудии Худованд анҷом дода мешаванд.
Фазилати моҳи Рамазон дар ботини ҳар як мусулмон ташаккул додани хислати ҷавонмардӣ ва саховатмандӣ мебошад.
Ҳамаи мо аз вазъияти сиёсии ҷаҳони муосир хуб огоҳӣ дорем.
Аз ин лиҳоз, ҳамдиёрони азиз, аз пештара боз ҳам, ҳама сарҷамъу муттаҳид, ватани маҳбуби орому осудаамонро сидқан дӯст дорем, ватандӯсту ватанпарвар, оилаи солим бо тарбияи хуби фарзандон ва ҳамешагӣ дар фикру зикри ободии Ватан, миллат ва давлат бошем.
Фарзандонро бо интизоми намунавӣ ва садоқат ба Ватан, дониши хубу аъло, муоширати самимона, азбар намудани на кам аз ду забонҳои хориҷӣ, гиромидошт ва эҳтиром ба падару модар, соҳибкасб шудан, шомил нашудан ба ҳизбу ҳаракатҳои тундгарову ифротӣ, хабардошт аз нооромиву низоъҳо дар минтақаҳои гуногуни олам ва даҳшату оқибатҳои фалокатбори терроризму экстремизм, даст назадан ба ҷинояту ҷинояткорӣ, эҳтироми қонунҳо ва риояи ҳатмии талаботҳои он, ба воя расонем.
Маврид ба зикр аст, ки дар саросари кишвар, аз он ҷумла дар ноҳия маъракаи баҳории даъвати ҷавонон ба сафи Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон оғоз мегардад ва мебояд фарзандони синну соли даъватиро ба адои хизмати ҳарбӣ ҳамчун қарзи муқаддас ва садоқат дар пеши Ватан-Модар сафарбар намоем.
Итминон дорам, мардуми олиҳиммату саховатманд ва бонангу номуси ноҳияамон дар чунин раванди неку созанда дар доираи омодагӣ ба 35 – солагии Истиқлоли давлатии Тоҷикистони азизамон вусъати бештар пайдо мекунанд ва бо дастгириву ғамхориҳои пайвастаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҷашни бузурги миллиамонро дар шароити орому осудаи Ватани азизамон – Тоҷикистони биҳиштосо истиқбол мегирем.
Бо чунин нияту орзуҳои нек бори дигар, Иди шарифи Рамазонро ба мардуми шарафманди ноҳия табрику таҳният намуда, барои сокинони ноҳияамон хонаи обод, ризқу рӯзии фаровон, тандурустӣ, фарохдастиву имони комил ва саодати рӯзгорро орзу менамоям.
ИД МУБОРАК, ҲАМДИЁРОНИ АЗИЗ!
- Диданд: 3
Саҳифаи 1 аз 73
1USD
1EUR
1RUB